‘Livet forstås baglæns, men må leves forlæns’ (het leven wordt voorwaarts geleefd en achterwaarts beleefd).

Jos maakte als baby de hongerwinter van 1944 mee als nakomer in een gezin van vijf kinderen. Het was geen rijke jeugd maar zijn vader wilde hebben dat alle kinderen gymnasium alpha volgden. Ze moesten daarna wel direct gaan werken om de school van het volgende kind mogelijk te maken. Jos als laatste in het rijtje mocht naar de universiteit.

In 1962 ging hij Nederlands studeren in Leiden, de plaats waar hij de rest van zijn leven zou blijven wonen. Al snel raakte hij verzeild in het activisme binnen de studentenwereld. Dat begon met de Studenten VakBeweging, liep door in de NVSH en werd uitgebreid met de Leidse StudentenWerkgroep Homoseksualiteit. Dat ging wel ten koste van de voortgang in zijn studie. Maar hij deelde wel de ballonnen uit bij de eerste Nederlandse homodemonstratie op het Binnenhof op 21 januari 1969!

Niet lang daarna pakte hij zijn studie weer op. Een vak werd voor hem persoonlijk belangrijk: het bijvak Deens. Al snel was Deens zijn beste tweede taal en ging hij jarenlang naar Denemarken. Later kwam daar ook Griekenland bij.

Hij begon een wetenschappelijke carrière bij het Woordenboek Nederlandsche Taal, beschreef het woord ‘twist’ en ging met onenigheid weg. Daarna werkte hij tot aan zijn pensioen bij het ministerie van Onderwijs en Wetenschappen. Daar was hij betrokken bij de Stimuleringsgroep Emancipatie Onderzoek, belangrijk voor de vrouwenemancipatie.

In 1984 bleek hij hiv-positief te zijn. Dat hield hij op zijn werk stil. Rond 1989 werd hij lid van de Hiv Vereniging Nederland, waarmee ook zijn hiv-activisme begon. Dankzij de kennis die hij daarop deed, kon hij in 1996 zijn behandelaars overtuigen hem geen standaard triple-therapie te geven. Dat bleek uitstekend te werken.

Boekpresentatie

Op 20 november verscheen het levensboek van Jos Westerdijk. Martien Sleutjes schreef zijn levensverhaal op met als titel ‘Livet forstås baglæns, men må leves forlæns’ (het leven wordt voorwaarts geleefd en achterwaarts beleefd).

Jos (Vlaardingen, 1944) was een nakomer in een gezin van vijf kinderen. In 1962 ging hij naar de universiteit in Leiden om Nederlands te studeren. Door zijn activisme raakte hij daar betrokken bij de Studenten Vakbeweging, de NVSH en later de Leidse Studenten Werkgroep Homoseksualiteit. Hij was bij de eerste Nederlandse homodemonstratie op het Binnenhof op 21 januari 1969.

Naast Nederlands had hij ook een passie voor Deens en Grieks en hij bezocht dan ook jarenlang Denemarken en Griekenland. Hij werkte bij het Woordenboek der Nederlandsche Taal en later – tot aan zijn pensioen – bij het ministerie van Onderwijs en Wetenschappen.

Rond 1989 werd hij lid van de Hiv Vereniging Nederland, waar hij – na verschillende vrijwilligersfuncties – tot op de dag van vandaag actief is.

Jos schonk een exemplaar van zijn levensboek aan Joke Swiebel, de ‘grande dame van de homo-emancipatie’. Zij stond de pers te woord bij de eerste homodemonstratie in 1969 waarbij ook Jos aanwezig was. Later werden ze collega-ministerie-ambtenaren.

Een tweede exemplaar van zijn levensboek gaf Jos aan Pieter Brokx, de directeur van Hiv Vereniging Nederland om hem zo te bedanken voor zijn jarenlange inzet voor de hiv-emancipatie en voor de gastvrijheid die Jos heeft ervaren binnen de Hiv Vereniging waar hij zich thuis voelt.